Rundbreef 70

Moin leev Lüüd,

dat is nu all de 70. Utgaav vun unsen Rundbreef. Anfangen hett dat dortomal in de Corona-Tied. Wi kunnt uns nich mehr drepen, wullt uns aver ok nich ut de Ogen verleren. Dor harrn wi uns eenfach de Narichten mit unsen Rundbreef vertellt, un de een oder annere hett dorbi ok de Lust funnen, egen Vertellens optoschrieven. Intwüschen is ut unsen Rundbreef een stännig „Institutschoon“ wurrn. Fast 100 Lüüd kriegt em per E-Mail toschickt. Un dat sünd ok jümmers mehr Berichte ut de plattdüütsche Welt, woröver dat wat to vertellen gifft. Dat is för mi en Teken, dat uns Sprook nich, wi ik annerletzt in dat Blatt leest hebb, blot „künstlich an Leven erhalten ward“, sünnern doch noch för her Oeller bannig kregel is. Leest mal de Bericht över de „internationalen Tag der Muttersprache“. Veel Vergnögen bi´n Lesen wünscht ji

Ut uns Plattdüütschkrink:

Nu dreept wi uns all över teihn Johr to’n gemeensamen Platt-Snacken. Wi hebbt tosamen bannig vele Geschichten leest un ok jümmers wedder fein mit’nanner schnackt. Dat höllt den Kopp op Trab un maakt richtig Spaaß – besünners dat gemeensame Snacken. Un dor hebbt ji mi vertellt, dat Snacken, dat schullen wi doch noch mehr maken. Dat is doch so fien! – Ik funn dat ok, un dorüm mien Vörslag: Wi fangt unsen Avend mit’n lockern Klöönsnack an. Snackt mit eenanner, lustig, fidel un ahn Hast. Achteran geiht dat dann wedder as jümmers, mit egen schreven Geschichten, Vertellens ut mitbrocht Böker or Dööntjes vun mien kopieerten Bläder. Wat meent ji? Loot uns dat mal versöken!


Ut de plattdüütsch „Welt“:

Bild Google

An 21. Februar weer de „Dag vun de Mudderspraak“. Dat is een weltwiet Ehrendag, de an 21. Februar begahnn waard. He erinnert doran, wo wichtig Moderspraak(en) för Identität, Kultur un Kommunikatschoon sünd. De Dag wurr vun de UNESCO 1999 in´t Leben ropen un schall Mehrspraakigkeit föddern un dat Bewusstsein för bedroht Spraken starken. Also ok för uns Plattdüütsch. Wusst ji dat? Ik nich. Doch nu heff ik düssen Artikel im Hamburger Abendblatt funnen. Leest mol:

Totgesagte leben länger. Zählt Niederdeutsch eigentlich auch dazu?

Die Greifswalder Sprachforscherin Birte Arendt gibt Antworten:

„Jein“ antwortet Birte Arendt, wenn sie gefragt wird, ob Niederdeutsch oder Plattdeutsch eine Muttersprache sei. „Ja, Niederdeutsch ist eine Muttersprache für die, die mit Niederdeutsch aufgewachsen sind“, sagt die Leiterin des Kompetenzzentrums für Niederdeutschdidaktik im mecklenburg-vorpommerschen Greifswald. Man spreche von L1, das L steht für language (Sprache) und bezeichnet die Sprache oder die Sprachen, die ein Mensch von Geburt an oder in der frühen Kindheit als erste Sprache erwirbt.Mehr anzeigen

 

Eidelstedt, wat büst du wussen!

De Geschicht vun uns lütt kommodig Dörp to´n Stadtdeel vun de Grootstadt in dree Stremels,

Deel 2

De Verkehr hett in Eidelstedt schon jümmers een bannig wichtig Rull speelt. Dat lütte Dörp liggt schön to an de nieje Plastert „Kunststraat“ na Kiel, wat dat ganz praktisch maakt för de reisende Lüüd. Dor weern denn ok jümmers een Barg vun Fohrlüüd mit Peer un Wagen, de Postkutsch un sogor mennigmal ok een vun twee Peer trocken Etagenbuss ünnerwegens. Mit de Tied wurr dat Dörp jümmers mehr to´n Verkehrs-Knotenpunkt. All dat weer en bannig groten Schritt na vörn för de Lüüd un dat Dörp. Besünners as denn ok noch de Iesenbahn dorto kaam. Vördem kunn een ja blot de Kutsch nehmen; nu aver ok mit de Bahn fohren. Dat weer doch wat. Mehr anzeigen

Tieden:

De Plattsnacker dreept an’n 11. März Klock söss, in dat Huus vun de Elisabeth Kark, Eidelstedter Dorfstraße.


Hier gifft dat wat op de Ohren:

To düsset Leed gifft dat ok een dortomaals bekanntest plattdüütsch Book: „De Reis na’n Hamborger Dom“. Dat Wark hett fröher en grote Leeserschaft hatt un kannst hüüt as Nahdruck in de Hamborger Bökerhall utlehnen. Ok hier bi
uns in Eidelstedt. In dat Book warrt de Geschicht vun een poor Buern ut de Windbergen Geest – vör allem vun Hans Detlef un Klaas Thießen mit ehr Söhn op lustige un lebennig Oort vertellt. Se maken sik mehrmals op’n Weg na Hamborg, üm den groten Johrmarkt, den Hamburger Dom, to besöken. Dorbi beleevt se allerhand appeldwatsche un mol ok trubelige Geschichten. As Lüüd ut’n ländlichen Rebeet kamen se in de grote Stadt un mööt sik mit nee Sitten, frömme Minschen un de Bedrief up’n Dom torechtfinnen. Ik hebb bi’n Lesen mennigmal luuthals lacht.


To´n Enn noch´n lütten Snack

Kommentare sind geschlossen.