Rundbreef 67

Moin leev Lüüd,

„Plätzchenduft hangt in de Luft“ – ok, wenn bi uns Plattsnackers meist nich sülvst backen warrt, man de Dischdekoratschoon is all lang in Gang. Smückt Dischen mit sülvst maakt Wichtels, Plätzchen un lütte Schokoladenkringels höört dor eenfach to.

Foto selbst

Dat allens maakt uns „Plattsnack“ in de Vörwiehnachtstiet to’n besünneren, kommodig Avend. Un as de letzten Johren wüllt wi uns ok ditmaal wedder mit lütten Wiehnachtsgeschichten un Ledern op de tokamen Wiehnachtstiet instimmen. Un dor höört natürlich ok wat snacken, wat lachen un vör allem de Freid mit‘ n anner dorto. Aver ehrlich seggt: Dat is bi uns ja jümmers so. Op,n Kopp seggt, maakt dat uns „Plattsnack“ to dat, wat he is: en fröhlich, warm un lebennig Tosamenkamen mit de een or anner Snack or lütt lustig Beleefnissen, de wi sülvst nich vörher ahnt hebbt. Un vun so`n „besünners Beleefnis“ vertellt ok uns lütt Wiehnachtsgeschicht. Leest mal; ik hebbt dat sülvst beleevt. Un een beten för de Ohren hebb ik ook noch. Höört mal dat Lied „de Wiehnachtstied in Hamboorg“.

In düssen Sinn: Frohe Wiehnachten

Ut uns Schrievwarksteed

Klaus-Peter Schulze 2025

Dat weer en bannig kolen Wintermorgen an’n Timmendorfer Strand.
De Wellen blinken, de Luft weer kloor un soltig, un dor sitt se – midden op de Spitz vun’n Dannenboom: Mööv Finchen.

Ganz boben op’n Boom, dor, wo de Lichter blinken un de Wind so schöön üm de Feddern fleit.

Bild selbst

„Mann, wat is dat hier wiehnachtlich!“, snatert se un kiekt över de Strandpromenaad. Mehr anzeigen

„Allens blinkt un funkelt, de Lüüd lopen mit lütt Paketen dörch de Gäng, un ik sitt hier mit’n grummelden Magen!“
In’n Sommer weer dat ja keen Problem.
Dor kunn Finchen un ehr Kumpels dat halve Middageten vun de Touristen stibitzen.
Eenmaal hett se sogar en halven Backfisch direkt ut de Hand vun so’n Feriengast ruppt –
„Snack to fly“, hett se dat nöömt.
Aver nu? Winter!
Kuum Touristen, keen Pommesbuden, un vun de Fischbrötchen – nix as Röök in de Erinnern.
„Ach Minsch“, süüft Finchen, „wat weer dat schöön, wenn de Wiehnachtsmann mi wat mitbringt.
So’n lecker Fischbrötchen, frisch ut’n Niendorfer Hafen, vun’n Kutter weg – dat weer wat!“
Man dat weet se ganz genau:
In’n Niendorfer Hafen gifft dat de allerbesten Rundstücken – mit Matjes, Lachs, Bismarckhering or Krabben, so frisch, dat se fast noch „Moin“ seggen.
Aver dor kümmt man in’n Winter slecht ran.
Un de anner Möven-Kumpels weten dat ok.
Wenn dor mol en Fischer sien Netten utlegg, denn is dor mehr Drängelee as bi’n Sommerschlussverkop in Lübeck. „Nee“, brummelt Finchen. „Wenn dat so wieder geiht, hebb ik Wiehnachten nix in’n Magen un freet blot noch Wind un Snee.“
Se dukt sik wat deper in de Dannentelgen, kiek na de Lichter vun de Böd’n un höört, as de Kinner „Oh du fröhliche“ singen.
Langsam fangt se an, in Gedanken dat perfekte Fischbrötchen to basteln:
een Brötchen, krosch un warm, mit frischen Zibbeln, en Stück Botter dor ünner, un dorop en Stück Matjes, so sülvern, dat sogor de Steern scheel kieken deit.
„Dat wünsch ik mi – mien ganz egen Wiehnachtsgeschenk!“, kreiht se in den Wind.

Bild selbst

Just in de Moment blitzt wat ut de Luft – keen Steern, nee!
En Stück Papeer seilt dörch den Wind, genau up Finchens Dannenboom to.
Dor kleevt wat: en half verknüllt Fischbrötchen-Ticket vun’n Hafenimbiss! Finchen glubscht mit groten Ogen.
„Dat is en Wink vun Heven!“, juucht se, klappt de Flögels ut un fleegt los, so fix as dat geiht.
Un ehr dree Möven-Kumpels – Hein, Kuddel un Trine – achteran.
„Wat hest du dor?“, röppt se.
„Mien Wiehnachtsgeschenk!“, freit sik Finchen. „Un dat laat ik mi nich nehmen!“
An’n Niendorfer Hafen ankamen, markt se al den besünnern Fischröök in de Luft. – Un ja, dor steiht würklich en Fischer bi sien Netten mit’n Pütt vull Brötchen- un Fischresten.
„Na, Mädels, Frohe Wiehnachten!“, lacht he un smitt wat vun de Resten in de Luft.
Dat is en unbannig Gekrächz un Gefladder – aver Finchen hett dat schaff, se hett dat gröttste Stück tofaten kregen:
En ganz freesch Fischbrötchen, noch warm un soltig, genau so, as se dat sik wünscht hett.

Facebook

Se snabbelt, smatzt un lacht: „Dat is dat schönste Wiehnachtswunner, dat ik je harr!“
De anner Möven glucken un nickköppt.
„Na, Frohe Wiehnachten, Finchen – un deel uns man wat af!“
„Nich mit mi!“, röppt Finchen schelmsch un fleegt mit’n Stück vun dat Rundstück an de Pier, sett sik dor op’n Poller un kiekt op de Lichter.
„Wenn dat keen Frohe Wiehnachten is“, murmelt se, „denn weet ik dat ok nich.“ Dat is Wiehnachten an de See.

Un wenn du bi’n nächsten Spazeergang an’n Timmendorfer Strand gahn deist
un dor sitt boben op’n Laternenpahl en dicke Mööv, de di ganz schuul ankiekt –
denn weetst du Bescheed:
Dat is Finchen, de Fischbrötchen-Feinschmeckerin vun de Küst.
Se kiekt aver nich blot so in de Gegend ümher – nee, se plant all wedder för de Sommertiet:
„Backfisch ut de Hand vun de Feriengast rieten – Snack to fly!“
Denn een Ding is sicher:
Wiehnachten or nich – keen Fischbrötchen is vör en Mööv sicher!

Ut uns Plattdüütschkrink:

• An´n 8. un 9. November weer Hamborg wedder dat Eldorado för plattdüütsche Booklüüd. De Schrievers hebbt ut ehr Böker vörlesen, un wi ut u ns Krink weer ok wedder mit vun de Partie. Tosamen hebbt wi dor rumsnüstert un dat een oder anner „Wiehnachtsgeschenk“ glieks mitnöhmt. Aver wi weern nich alleen dor – dat Huus weer proppefull.

Bild EBV

Dor hett man den ok wedder bekannt Gesichter ut anner plattdüütsche Krinks drapen. Beleefnisse, Kenns un Könen sünd wesselt worrn. Dat weer so richtig en Namiddag, wo sik dat lohnt hett.
Bi en goden Pott Kaffee un en Stück Koken hebbt wi den Dag denn tosamen to Enn gahn laten.

Bild EBV

• Tschüss hebbt wi an´n 19. Oktober to uns „Huusherrn“ Paster de Jager seggt. He hett sück in de Pension verafscheedt. Dorbi hebbt wi denn een lütt Geschenk överreicht. – Dat weer den Dank för siene Hölp, as wi dörch den Ümbo vun dat Börgerhuus vöreerst „heimatlos“ wurrn. Dor hett he uns wedder een Tohuus geven.
• Markt ji dat schon mal:

Op den 18 April 2026 gifft dat wedder för ganz Hamborg den Plattdüütsch Dag. Wi hebbt uns anmeldt un wüllt uns ünner dat Motto „Eidelstedt wat büst du wussen!“ gemeensam mit Gäst in en apen Gesprääksrunn över de Geschicht Eidelstedt ünnerhollen.

Ut de plattdüütsch „Welt“:

Rudi Kinau, Besinnen op sien 50. Dodesdag

Rudi Kinau, de Dichtersmann vun een Barg plattdüütscher Bööker un Vertellens, is wohl jedeen plattdüütschen Fründ een Begriff. Düsse Daag is dat nu all 50 Johr her, dat he storven is. In een besünnere Sendung hett sück ok dat Radio op düssen Dichtersmann besonnen. Ik hebb dorto twei Sendungen in’n Radio funnen. Eenmal vertellt Christoph Ahlers mit sien Beitrag Besinnen op Rudl-Kinau to sien 50. Dodestag.  över de Besünnere Art von Rudi Kinau. 

Un in de anneren Beitrag snackt de Radio Reporter Jan Wulf mit de Kinau-Kenner Reinhard Goltz över sien Wark un ok de Schaddensieden vun sien Leven. 

Höört ji dat mal an

De Plattsnacker dreept sik wedder an’n 10. Dezember, Klock söss, in dat Huus vun de Elisabeth Kark, Eidelstedter Dorfstraße. Ook düsset Jahr hebbt wi wedder Punsch un wiehnachtliche Leder dorbi.

Frohe Wiehnacht