Rundbreef 68

– As Schoolmeister-Anfänger nehm ick mi en Mansardenwahnung – ganz in´e Neechde vun mien nieje School. Se leeg in-e veerte Stock – un ünner dat schreege Dack weer dat noch vääl bruttiger as buuten, denn dat weer August. All an´e eerste Sünndagnohmiddag keemen Frünnen to Besöök un to´n Tschüß-Seggen bröcht ick se daal un gung mit se ruut in-e Summerhitten, barfoot in T-Shirt un korte Büx. Man as ick nerrn de Huusdöör opmaaken dä, geev dat in´t Treppenhuus een Knall. Ick wuss dat foorts: Mien Wahnungsdöör ganz baaven weer tofullen. Anmarken leet ick mi aawers nix, wotoo ook? Mien Besöök muss gau los – un ick bleev utsparrt in´e Hitten torüch. Wat nu? Eerstmol stellte ick de Huusdöör fast. Denn leep ick buuten umbi, dat ick better nohdenken kunn. De Sünn brennte vun baaven un mien Fööt brennten vun´t neern op´e teerte Weg. Bi mien Loopen gung ick ook öwer unse Schoolhoff un as de Tofall dat so wull: De Huusmeister keem mi in´e Mööt un ick kunn em vun mien Malöör vertellen. So´n Huusmeister is je en patenten Kirl un kann allens. He sä denn ook glieks: „Dat Slott, wat ick nich opkriegen do, dat gifft dat gor nich.“ Wat harr ick doch een Glück! He haalte sien Warktüüchkassen, keem mit mi langs un maakte sick an´e Arbeid. Twee-een-half Stunnen rackert he sick an dat Slott un de Beslag af un weer för dull an´t Sweeten. Dor weer nix bi to maaken – denn de Wahnungsdöör schull je heel blieven. De Huusmeister muss insehn, dat mien Döör dat eerste Slott harr, wat all sien Handwarkskunst öwerlääven dä. Un ick stunn jümmers noch buutenvör un weer nu heel vertwievelt. Öwerto harr ick´n slecht Geweeten, wieldat ick em so vääl Umstänne maaken dä. Man wat´n rechten Huusmeister is, de gifft nich so gau op un weet liekers noch Raad. „Is villicht en Finster aapen?“ froog he. Wi keeken noh un seechen, dat een vun mien schreege Dackfinstern op´e Achtersied vun´t Huus en Splät aapen stunn. „Denn haaln wi nu de lange Alu-Ledder ut de Turnhall“, sä he. Ick maakte mit, ook wenn mi dorbi´n lüttbääten anners wurr. Aawers so´n Huusmeister is nu mol en Respektsperson un noh all sien Mööchde, kunn ick dat nu nich good aflähnen. De Fofftein-Meter-Ledder weer to´n Utschuuven un bestunn ut dree Stücken vun je fief Meters, de jümmers smaller wurrn. Wi harrn gor nich dor-öwer snackt, wer vun uns hochstiegen schull, man ick weer jünger, dor leeg dat op´e Hand. Bi düsse Utsicht weer mi gor nich mehr good, aawer seggen kunn ick nix. As wi de Ledder utschaaven harrn, stellte sick ruut, dat se jüst bet an´e Dackrünn langen dä. Dor kunn se anliggen, wenn de Dackrünn dat denn afkunn. De Huusmeister heel de steile Leddrer fast un sä: „Jümmers ganz dicht an´e Ledder blieven un de Mors intrecken, nich torüchlähnen!“ Sinnig muss ick nu noh´t baaven stiegen, nä: Ick muss kruupen, Stapp för Stapp. „Nich daalkieken!“ reep de Huusmeister. Wat een Tied, bet ick de Dackrünn faatkreeg! Man de kunn ick nich truun, ick muss hööger rop, bet dat mien Hannen bi´t Finster weern. Nu kunn ick dat noh´t baaven opstööten. Noch een letzte Stapp, denn langte ick jüst so äben mit mien Fingers öwer de Binnerkant vun dat Finsterbrett. Nu een Klimtoch! Bang weer ick in disse Momang nich, dat keem eerst wat laater. Ick föhlte mi ehrer as so´n Aart Tarzan – bloots mit´n bääten mehr Kledååsch un vääl wäniger Muskeln. De Finsterbank heel mi ut – un nu hung ick op´e Buuk öwer mien Finsterbrett. Noh Tarzan hett dat förwiss nich utsehn. Een poor gymnastische Övungen op engste Ruum un ick seet sääker in mien Finster, klammert mi aawers liekers kramp-aardig an beide Sieden fast. So bleev ick eerstmol sitten. De dore Tied bruukte ick to´n Bang-Wään. Ick bäävert man so. Öwerdat besloot ick glieks dor baaven: „Nienich wedder bringst du di in so een Doodes-Gefohr! Dat is dat allens gor nich wert.“ – Nahsten steeg ick in mien Wahnung in, raakte de Resten vun mien Bloomenpütte tosied un maakte de Döör loos. Natt vun Sweet, aawer glückli, leep ick gau mit mien Slötel de Treppen hendaal un achter´t Huus. De Huusmeister töövte all mit de inschaaven Ledder un ick freute mi öwer mien Slötel, aawer vääl mehr noch dor-öwer, dat ick noch an´t Lääven weer. Wat harr ick sunsten allens verpasst! Nich ut-todenken! – Wi bröchten de Ledder noh de Turnhall torüch un ick bedankt mi aardig bi unse Huusmeister för de veer Stunnen Sunndagsarbeid bi de dore Hitten. Annerdags kreeg he denn en Präsent. – Een Saak versteiht sick nu wull vun ganz allleen: Wenn du noh so´n Beläävnissen keen extreme Slötelsyndrom entwickeln deist, denn höörst du to de ganz harden – jüst so as Tarzan!